Zoeken

Ik durf om hulp te vragen



Nog nooit heb ik zo veel mensen over mentale gezondheid horen praten als tijdens de corona crisis.


In juni 2019 voelde ik mij slecht. Ik was het grootste deel van de tijd moe, huilde dagelijks, durfde niet met vriendinnen af te spreken en had bijna dagelijks een paniekaanval. Nadat dit drie maanden lang mijn realiteit was, durfde ik pas hulp te zoeken bij mijn huisarts. Dit was echter niet de eerste keer dat ik lang heb gewacht met hulp zoeken. In 2013 kreeg ik een stemmingsstoornis, waarvoor ik pas vier jaar later hulp durfde te vragen.


Nu ik weer beter ben is het makkelijker voor mij om te reflecteren op die tijd en om de vraag te beantwoorden waarom het zo lang duurde totdat ik om hulp vroeg. Het stigma rondom mentale gezondheid maakte mij bang dat de mensen aan wie ik mijn problemen vertelde mij niet zouden begrijpen. Deze gedachte was niet volledig onterecht, want niet iedereen heeft voldoende kennis over mentale gezondheid. Zo denkt mijn vader nog steeds dat mensen met schizofrenie een gespleten persoonlijkheid hebben, en denkt een van mijn vriendinnen dat alle depressieve mensen in hun polsen snijden. Dit maakte mij bang dat niet iedereen zou begrijpen wat een paniekstoornis is, waardoor ik het tegen niemand zei.


Ik heb het gevoel dat hier verandering in komt. Nu de corona crisis ook zijn tol begint te eisen aan scholieren en studenten en hun psychische gezondheid, heb ik het gevoel dat er meer begrip is voor psychische problemen. Meer jongeren krijgen te maken met problemen zoals eenzaamheid en burn-out klachten, waardoor ook meer jongeren er over praten. Als ik nu tegen mijn vriendinnen zeg dat ik me somber voel, begrijpen ze dat omdat ze het zelf ook voelen en er meer over gesproken wordt. Als ik vijf minuten op Instagram scroll, kom ik verschillende berichten tegen van leeftijdsgenoten over mentale gezondheid. Hoewel het helaas een gevolg is van toenemende psychische klachten van jongeren, is de destigmatisering van mentale gezondheid een grote stap vooruit.

Doordat het vandaag makkelijker is om over mentale gezondheid te praten dan een jaar geleden, hoop ik dat de drempel voor leeftijdsgenoten om psychische hulp te zoeken lager is. Als ik terug kijk naar juni 2019, voelt het voor mij als een eenzame tijd in mijn leven. Ik had destijds veel baat gehad bij een luisterend oor zonder vooroordelen, zonder mij een last te voelen. Niet alleen om mijn ei kwijt te kunnen, maar ook om eventueel advies te krijgen. Daarom hoop ik dat alle jongeren die dit lezen en behoefte hebben aan psychische hulp, dit ook durven te vragen.


#durfjijomhulptevragenindezemoeilijketijd


Julia Klaassen, Nijmegen

282 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

leefachterstand

.....Geraakt door Elze`s brief in de Volkskrant kwamen we met elkaar in contact. Er was voor nu niet meer te zeggen dan dat, zo gaf Elze aan maar haar brief publiceren als blog mochten we zeker!.....

`Hoe lang moeten we nog doorzetten?`

Hoe is er al bijna een jaar in deze corona-crisis omgevlogen? Ik kan me de laatste keer dat ik een fysieke les op de Universiteit heb gevolgd, mijn opa heb geknuffeld of op een festival heb gestaan bi