Zoeken

`Hoe lang moeten we nog doorzetten?`

Bijgewerkt: feb 20

Hoe is er al bijna een jaar in deze corona-crisis omgevlogen? Ik kan me de laatste keer dat ik een fysieke les op de Universiteit heb gevolgd, mijn opa heb geknuffeld of op een festival heb gestaan bijna niet meer herinneren. We dealen al zo lang met de corona-crisis dat het normaal is geworden. Maar is dat wel zo normaal en wat voor gevolgen heeft de crisis voor de mentale gezondheid van de jongeren?


Vorig jaar rond dezelfde tijd gaf ik mijn leven een 9. Ik ben in de bloei van mijn leven en het voelde alsof alles mogelijk was. Als student heb ik behoefte aan sociale contacten en ik haal veel energie uit dingen ondernemen met mijn vrienden. Op dit moment krijgt het leven een magere 6. Het is een voldoende, maar of ik nou heel tevreden ben, dat zeker niet. Ik vergelijk het leven nu vaak met een rechte lijn. Normaalgesproken heb je pieken en dalen en fluctueert deze lijn. Een piek kan een feestje of festival zijn, of juist met de hele familie bij elkaar komen voor Kerst. Dalen kunnen bijvoorbeeld worden veroorzaakt door stress voor een tentamen of vermoeidheid. Op dit moment zijn de pieken bijna helemaal verdwenen, de dingen waar ik normaal mijn energie uit haal kan ik nu helaas niet meer doen. De dalen zijn aan de andere kant ook wat afgenomen. Ik slaap voldoende en heb meer dan genoeg tijd om voor mijn tentamens te studeren. Het leven is nu een rechte lijn waarin eigenlijk niets bijzonders gebeurd. Ik word niet meer uitgedaagd, kan soms uren achter mijn laptopje zitten om mijn online lessen te volgen en nauwelijks meer buiten komen.

Ik hoor veel leeftijdsgenootjes zeggen dat ze corona nu echt zwaar beginnen te vinden. De eerste lockdown, begin maart, kwam voor veel mensen niet slecht uit. Deze lockdown gaf de ruimte om goed te studeren voor de aankomende tentamens, even goed bij te slapen en alvast te beginnen met sporten om helemaal in shape te komen voor de zomer. De lockdown zou zo weer voorbij zijn. Nooit had ik gedacht dat ik bijna een jaar nog steeds niet met mijn vrienden zou mogen zijn, al mijn lessen online via zoom zouden zijn of dat ik overal verplicht een mondkapje moest dragen. Als iemand mij in maart had verteld dat ik na negen uur ’s avonds niet meer over straat zou mogen lopen, dan had ik diegene voor gek verklaard. Deze corona-crisis lijkt uitzichtloos en ik merk dat veel jongeren om mij heen de hoop verliezen dat het leven binnenkort weer snel normaal zou worden. In het begin kregen we te horen dat we “even moesten doorzetten”. Maar hoe lang moeten we nog doorzetten? En wat voor mentale problemen brengt het met zich mee?


Jongeren willen niet graag over de crisis praten. Het is een zwaar beladen onderwerp en het brengt veel negatieve gevoelens met zich mee. Ik merk aan anderen, maar ook zeker aan mezelf, dat we het liever wegstoppen dan dat we met iemand over corona praten en wat voor gevolgen het nou daadwerkelijk voor ons heeft. Ons leven is 180 graden gedraaid. Waar we vorig jaar nog dagelijks op de Universiteit rondliepen en elke avond met elkaar samen aten, wekelijks op het terras zaten, met elkaar sportten en op grootschalige feestjes en festivals stonden, zo spenderen we nu dagen achter ons laptop of telefoon, voelen we ons vaak eenzaam en hebben sommige van ons zelf last van depressieve klachten. Geloof me als ik zeg dat de mentale gezondheid van jongeren in gevaar is. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de financiële zorgen van veel studenten om mij heen.

Iedereen leeft in een moeilijke tijd en ik zou ook nooit zeggen dat de ene groep het zwaarder heeft dan een andere, maar ik vraag me vaak af of mijn leeftijdscategorie niet vergeten wordt. Wat me opvalt is dat veel studenten zich niet gehoord voelen. We zijn bewust van het gevaar van het virus en nemen meestal verantwoordelijkheid, maar wordt er ook gekeken naar de gevolgen voor onze generatie?


Ik ben heel dankbaar dat er meer aandacht komt voor jongeren in deze moeilijke tijd. Dat er zoveel mensen zijn opgestaan om jongeren hulp aan te bieden, is bijzonder. Het geeft ons het gevoel dat er geluisterd wordt, we gehoord worden en dat de benodigde hulp wordt aangeboden. Ik hoop dat jongeren niet bang zijn om deze kans aan te grijpen en steun te zoeken bij een coach. De corona-crisis bestrijden we samen.

#ikdurfnaareencoachtestappenindezemoeilijketijd

870 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Ik durf om hulp te vragen

Nog nooit heb ik zo veel mensen over mentale gezondheid horen praten als tijdens de corona crisis. In juni 2019 voelde ik mij slecht. Ik was het grootste deel van de tijd moe, huilde dagelijks, durfde

leefachterstand

.....Geraakt door Elze`s brief in de Volkskrant kwamen we met elkaar in contact. Er was voor nu niet meer te zeggen dan dat, zo gaf Elze aan maar haar brief publiceren als blog mochten we zeker!.....