Zoeken


Nog nooit heb ik zo veel mensen over mentale gezondheid horen praten als tijdens de corona crisis.


In juni 2019 voelde ik mij slecht. Ik was het grootste deel van de tijd moe, huilde dagelijks, durfde niet met vriendinnen af te spreken en had bijna dagelijks een paniekaanval. Nadat dit drie maanden lang mijn realiteit was, durfde ik pas hulp te zoeken bij mijn huisarts. Dit was echter niet de eerste keer dat ik lang heb gewacht met hulp zoeken. In 2013 kreeg ik een stemmingsstoornis, waarvoor ik pas vier jaar later hulp durfde te vragen.


Nu ik weer beter ben is het makkelijker voor mij om te reflecteren op die tijd en om de vraag te beantwoorden waarom het zo lang duurde totdat ik om hulp vroeg. Het stigma rondom mentale gezondheid maakte mij bang dat de mensen aan wie ik mijn problemen vertelde mij niet zouden begrijpen. Deze gedachte was niet volledig onterecht, want niet iedereen heeft voldoende kennis over mentale gezondheid. Zo denkt mijn vader nog steeds dat mensen met schizofrenie een gespleten persoonlijkheid hebben, en denkt een van mijn vriendinnen dat alle depressieve mensen in hun polsen snijden. Dit maakte mij bang dat niet iedereen zou begrijpen wat een paniekstoornis is, waardoor ik het tegen niemand zei.


Ik heb het gevoel dat hier verandering in komt. Nu de corona crisis ook zijn tol begint te eisen aan scholieren en studenten en hun psychische gezondheid, heb ik het gevoel dat er meer begrip is voor psychische problemen. Meer jongeren krijgen te maken met problemen zoals eenzaamheid en burn-out klachten, waardoor ook meer jongeren er over praten. Als ik nu tegen mijn vriendinnen zeg dat ik me somber voel, begrijpen ze dat omdat ze het zelf ook voelen en er meer over gesproken wordt. Als ik vijf minuten op Instagram scroll, kom ik verschillende berichten tegen van leeftijdsgenoten over mentale gezondheid. Hoewel het helaas een gevolg is van toenemende psychische klachten van jongeren, is de destigmatisering van mentale gezondheid een grote stap vooruit.

Doordat het vandaag makkelijker is om over mentale gezondheid te praten dan een jaar geleden, hoop ik dat de drempel voor leeftijdsgenoten om psychische hulp te zoeken lager is. Als ik terug kijk naar juni 2019, voelt het voor mij als een eenzame tijd in mijn leven. Ik had destijds veel baat gehad bij een luisterend oor zonder vooroordelen, zonder mij een last te voelen. Niet alleen om mijn ei kwijt te kunnen, maar ook om eventueel advies te krijgen. Daarom hoop ik dat alle jongeren die dit lezen en behoefte hebben aan psychische hulp, dit ook durven te vragen.


#durfjijomhulptevragenindezemoeilijketijd


Julia Klaassen, Nijmegen

268 keer bekeken1 reactie
  • Elze

.....Geraakt door Elze`s brief in de Volkskrant kwamen we met elkaar in contact. Er was voor nu niet meer te zeggen dan dat, zo gaf Elze aan maar haar brief publiceren als blog mochten we zeker!.....



Leerachterstand? Nee, we hebben een leefachterstand


Ik ben slim. Slimmer dan een groot deel van mijn klasgenoten. Ik ben in de derde klas gestopt met huiswerk maken. Ik heb geen onvoldoende gehaald sinds de vierde klas. Ik heb geen leerachterstand. Ik zal slagen, dat snap ik ook wel. Maar als ik al paniekaanvallen heb, als ík met mijn cum laude rapport mezelf niet vooruit gebrand krijg, wat moeten we dan?

 

Ik hoef niet te stressen over mijn cijfers, maar ik stress wel. Ik kan niet meer. Je kan niet van ons verwachten dat onze spanningsboog, onze motivatie en onze leerlust hetzelfde is als een jaar geleden. Want het afgelopen jaar is het meest stressvolle jaar van mijn leven geweest. Het meest stressvolle jaar van al onze levens. Want naast de angst voor het verliezen van onze familieleden, de constante spanning van wel of niet naar school mogen, om de maand nieuwe maatregelen moeten toepassen op onze chaotische levens en dagelijks strugglen met jezelf achter die computer zetten, hebben we ook geen outlet gehad. We hebben niet gesport zoals we altijd deden. Niet gepraat en gefeest. We hebben die verdriedubbelde stress van ons ‘corona-examenjaar’opgekropt in onze door hormonen overstroomde hoofden.

We zijn moe. En laten we naast dit alles niet vergeten wat er allemaal al mis is. Ik moet mij voorbereiden en geld betalen om training te krijgen voor een eindexamen waarvan elke Nederlands docent geen vraag kan beantwoorden zonder het antwoordmodel te raadplegen. ‘Een slim antwoord Elze, dat had ik zelf ook maar volgens Cito is het helaas fout.’ Ik moet uren studeren zodat ik de trucjes en examen hacks uit m’n hoofd kan leren. Want dat zal vast aantonen of ik goed ben in Nederlands.

Ik moet een eindexamen maken waarvoor een tien zo onhaalbaar is dat een 8 als top gezien wordt. Ik moet Cito-toetsen maken waarin optie A en optie B zoveel op elkaar lijken dat de gehele Engels sectie dezelfde fout als ik maakt. ‘Maar ja, zo werkt Cito nou eenmaal’.

Ik moet na dit klotejaar dat me door depressieve periodes en paniekaanvallen gesleurd heeft twee maanden lang eindexamen doen. Ik maak me niet zorgen om de titel ‘coronadiploma’, ik maak me zorgen over mijn suïcidale vrienden. Heel fijn dat we een extra herkansing krijgen hoor. Precies wat overspannen tieners nodig hebben, nog een toets.

Je helpt ons niet. Nee Slob, We zullen niet rekenen op blijven zitten. Corona geeft ons niet een leerachterstand het geeft ons een leefachterstand. We zijn niet oké. Ook niet als onze cijfers dat wel zijn.


Elze, 17 jaar, Amsterdam

145 keer bekeken0 reacties

Bijgewerkt: feb 20

Hoe is er al bijna een jaar in deze corona-crisis omgevlogen? Ik kan me de laatste keer dat ik een fysieke les op de Universiteit heb gevolgd, mijn opa heb geknuffeld of op een festival heb gestaan bijna niet meer herinneren. We dealen al zo lang met de corona-crisis dat het normaal is geworden. Maar is dat wel zo normaal en wat voor gevolgen heeft de crisis voor de mentale gezondheid van de jongeren?


Vorig jaar rond dezelfde tijd gaf ik mijn leven een 9. Ik ben in de bloei van mijn leven en het voelde alsof alles mogelijk was. Als student heb ik behoefte aan sociale contacten en ik haal veel energie uit dingen ondernemen met mijn vrienden. Op dit moment krijgt het leven een magere 6. Het is een voldoende, maar of ik nou heel tevreden ben, dat zeker niet. Ik vergelijk het leven nu vaak met een rechte lijn. Normaalgesproken heb je pieken en dalen en fluctueert deze lijn. Een piek kan een feestje of festival zijn, of juist met de hele familie bij elkaar komen voor Kerst. Dalen kunnen bijvoorbeeld worden veroorzaakt door stress voor een tentamen of vermoeidheid. Op dit moment zijn de pieken bijna helemaal verdwenen, de dingen waar ik normaal mijn energie uit haal kan ik nu helaas niet meer doen. De dalen zijn aan de andere kant ook wat afgenomen. Ik slaap voldoende en heb meer dan genoeg tijd om voor mijn tentamens te studeren. Het leven is nu een rechte lijn waarin eigenlijk niets bijzonders gebeurd. Ik word niet meer uitgedaagd, kan soms uren achter mijn laptopje zitten om mijn online lessen te volgen en nauwelijks meer buiten komen.

Ik hoor veel leeftijdsgenootjes zeggen dat ze corona nu echt zwaar beginnen te vinden. De eerste lockdown, begin maart, kwam voor veel mensen niet slecht uit. Deze lockdown gaf de ruimte om goed te studeren voor de aankomende tentamens, even goed bij te slapen en alvast te beginnen met sporten om helemaal in shape te komen voor de zomer. De lockdown zou zo weer voorbij zijn. Nooit had ik gedacht dat ik bijna een jaar nog steeds niet met mijn vrienden zou mogen zijn, al mijn lessen online via zoom zouden zijn of dat ik overal verplicht een mondkapje moest dragen. Als iemand mij in maart had verteld dat ik na negen uur ’s avonds niet meer over straat zou mogen lopen, dan had ik diegene voor gek verklaard. Deze corona-crisis lijkt uitzichtloos en ik merk dat veel jongeren om mij heen de hoop verliezen dat het leven binnenkort weer snel normaal zou worden. In het begin kregen we te horen dat we “even moesten doorzetten”. Maar hoe lang moeten we nog doorzetten? En wat voor mentale problemen brengt het met zich mee?


Jongeren willen niet graag over de crisis praten. Het is een zwaar beladen onderwerp en het brengt veel negatieve gevoelens met zich mee. Ik merk aan anderen, maar ook zeker aan mezelf, dat we het liever wegstoppen dan dat we met iemand over corona praten en wat voor gevolgen het nou daadwerkelijk voor ons heeft. Ons leven is 180 graden gedraaid. Waar we vorig jaar nog dagelijks op de Universiteit rondliepen en elke avond met elkaar samen aten, wekelijks op het terras zaten, met elkaar sportten en op grootschalige feestjes en festivals stonden, zo spenderen we nu dagen achter ons laptop of telefoon, voelen we ons vaak eenzaam en hebben sommige van ons zelf last van depressieve klachten. Geloof me als ik zeg dat de mentale gezondheid van jongeren in gevaar is. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de financiële zorgen van veel studenten om mij heen.

Iedereen leeft in een moeilijke tijd en ik zou ook nooit zeggen dat de ene groep het zwaarder heeft dan een andere, maar ik vraag me vaak af of mijn leeftijdscategorie niet vergeten wordt. Wat me opvalt is dat veel studenten zich niet gehoord voelen. We zijn bewust van het gevaar van het virus en nemen meestal verantwoordelijkheid, maar wordt er ook gekeken naar de gevolgen voor onze generatie?


Ik ben heel dankbaar dat er meer aandacht komt voor jongeren in deze moeilijke tijd. Dat er zoveel mensen zijn opgestaan om jongeren hulp aan te bieden, is bijzonder. Het geeft ons het gevoel dat er geluisterd wordt, we gehoord worden en dat de benodigde hulp wordt aangeboden. Ik hoop dat jongeren niet bang zijn om deze kans aan te grijpen en steun te zoeken bij een coach. De corona-crisis bestrijden we samen.

#ikdurfnaareencoachtestappenindezemoeilijketijd

884 keer bekeken2 reacties